ตึกๆๆๆๆ โนบิตะวิ่งเข้าบ้านหน้าตั้งอย่างไม่คิดชีวิต เป้าหมายคือ....  "โดเรม่อน ๆๆ"

เสียงโหวกแหวกโวยวายของโนบิตะ ทำลายความเงียบสงบของบรรยากาศยามบ่าย โดเรม่อนต้องละมือจากงานที่ทำ พร้อมกับหันไปมองต้นเหตุของเสียงด้วยสีหน้าเอือมละอาสุดๆ

"มีอะไรโนบิตะ ตะโกนโหวกแหวกอยู่ได้ น่ารำคาญจริง"

"โธ่.....โดเรม่อน อย่าพูดแบบนั้นซิ" "ตอนนี้ชั้นกำลังเดือดร้อน และกลุ้มใจอย่างหนักอยู่น้า....ฮือๆๆๆๆ "  พูดพร้อมน้ำตานองหน้า ส่งสายตาอ้อนวอนขอความเห็นใจจากหุ่นยนต์แมวเหมียวตัวกลมสีฟ้า

"อ้าวๆๆ....หยุดร้องไห้ได้แล้ว นายนี่น้า....จริงๆ เล้ยยย... ชอบหาเรื่องเดือดร้อนให้ชั้นอยู่เรื่อยเลย" พูดด้วยสีหน้าเซ็งสุดๆ  "แล้วคราวนี้มีเรื่องอะไรอีกหล่ะ" 

โนบิตะคลานเข้าไปคุกเข่าหน้าโดเรม่อน แล้วจับมือโดเรม่อนมากุมไว้แน่น  "โดเรม่อน....นายต้องช่วยชั้นนะ.....ไม่งั้นชั้นต้องตายแน่ๆ เลย โฮๆๆๆ"

"โธ่เอ้ย...ชั้นเห็นนายจะเป็นจะตายทุกทีแหละ" พูดพร้อมดึงมือออก แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

โนบิตะล้มตัวลงคว่ำหน้ากับพื้น แล้วร้องสะอื้นเสียงลั่นบ้าน "ฮือๆๆ  โดเรม่อนใจร้ายยยยย.....โฮๆๆๆๆ"

"เอาหล่ะๆ มีอะไรใหนลองว่ามาซิ" หันกลับมามองด้วยสีหน้าเอือมละอา โนบิตะแหนหน้ามอง แล้วทำหน้าน่าสงสารที่สุด

 "ก็วันนี้นะ...ชั้นเผลอทำรถบังคับของซูเนโอะที่ไจแอนด์ยึดไปพังหน่ะซิ"

 "ฮือๆๆๆ ไจแอนด์ต้องฆ่าชั้นแน่ๆ เลยง่า....โฮๆๆๆ"  

"อ้าว...นายก็ไปขอโทษไจแอนด์ก็หมดเรื่องแล้วนี่นา"

"ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก.......มีหวังโดนตื้บตั้งแต่เพิ่งเห็นหน้าแน่เลยอ่ะ"

จู่ๆ โนบิตะก็นึกบางอย่างออก แล้วร้องออกมาด้วยความดีใจ

"ใช่แล้ว!  โดเรม่อน...ขอยืม ไทม์แมชชีนหน่อยดิ ชั้นจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตอ่ะ.."

โดเรม่อนปฏิเสธแบบทันควัน "ไม่ได้ๆๆๆ ตอนนี้เครื่องกำลังเสีย ชั้นยังซ่อมไม่เสร็จเลย"

"นายก็รีบซ่อมเร็วๆ ซิ" พูดแบบเอาแต่ใจสุดๆ

"ทำงั้นได้ไงเล่า..." เสียงเหนื่อยใจสุดๆ

"โนบิ๊ต๊า...อยู่ใหนออกมาเดี๋ยวนี้นะ" เสียงร้องตะโกนของไจแอนด์ ดังอยู่หน้าบ้านโนบิตะ แหวกขึ้นมาคั่นกลางบทสนทนาของทั้งสอง    "แกทำรถบังคับชั้นพังแกต้องรับผิดชอบ  ออกมาให้ชั้นตื๊บแกเดี๋ยวนี้นะ! "

"อ๋า~~ ไม่ทันแล้วโดเรม่อน.." โนบิตะพูดพร้อมกับกระโดดลงไทม์แมชชีนแล้วขับออกไป โดยไม่ได้ยินเสียงห้ามปรามของโดเรม่อน

...................................................

"เอ๋....ทีนี่ มันที่ใหนอ่ะ?" โนบิตะยืนหันซ้าย หันขวา มองบรรยากาศที่แปลกตา ไปรอบๆ

"น่าจะเป็นยุคเดียวกับเรานะ....สงสัยเครื่องไทม์แมชชีนจะเสียจริงๆ นะเนี่ย"

โนบิตะ ยืนมองดูนักเรียนมัธยมปลายที่กำลังเดินทยอยกลับบ้าน

"โอ้โห....โรงเรียนใหญ่จังแฮะ  ว่าแต่นี้มันจังหวัดอะไรน้า..." พูดพร้อมกับเดินสำรวจไปรอบๆ

"เอ๊ะ ! นั่นใครทำสมุดอะไรตกไว้เนี่ย" "Death Note ...อืม....สีดำ ไม่เห็นจะสวยเลย แต่แปลกดี เก็บไว้ดีกว่า อิอิ"

"อ้าว....น้องชาย นั่นสมุดของน้องเหรอ" "นึกว่าไม่มีเจ้าของ"

โนบิตะหันไปทางต้นเหตุของเสียง และพบกับร่างสูง ได้สัดส่วนของชายที่อยู่ตรงหน้า หน้าตา หล่อเหลา มาดเท่ห์ แววตาฉลาดหลักแหลม --นี่ถ้าชั้น หล่อเหมือนพี่ชายคนนี้ ชิซุกะ คงจะแต่งงานกับชั้นแน่ๆ เลย ฮึๆๆๆ--

"เอ่อ.......ฮะ ของผมเองฮะ "  ^^"

 "อืม..." ชายหนุ่มพยักหน้ารับแล้วเดินผ่านไป.......

......................

"นี่ ...น้องชาย จะมาเดินตามชั้นทำไม" ชายหนุ่มหยุดเดินกระทันหัน พร้อมกับหันหน้ามาถาม

"เอ่อ.....คือผมหลงทางฮะ ไม่รู้จะกลับบ้านยังไง" เสียงส่อแววขอความเห็นใจลึกๆ แต่คงส่งไปไม่ถึงคนฟัง

"นั่นมันเรื่องของนายนี่ แล้วทำไมนายไม่ไปขอความช่วยเหลือจากตำรวจหล่ะ ป้อมตำรวจอยู่ทางโน้นแหนะ" แล้วชี้ทางไปยังป้อมตำรวจ ฝั่งตรงข้ามกับทางที่กำลังมุ่งหน้าไป

"เอ่อ...คือ....."  --ใจร้ายชะมัดเลย-- 

"อ้าว!..พี่คะทำอะไรอยู่นี่หล่ะคะ หรือว่า......." เสียงใสๆ ดังขึ้นทักชายหนุ่ม พร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์

"นี่!..มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดนะ แล้วเธอมาทำไรแถวนี้หล่ะ"

"อ๋อ.....เพิ่งเลิกเรียนแล้วมาซื้อของแถวนี้ค่ะ"

"เอ๊ะ! แล้วเด็กคนนี้เป็นใครคะ" เด็กสาวหน้าตาน่ารัก หันมามองโนบิตะ

"เด็กหลงทางหน่ะ" น้ำเสียงส่อแววไม่สนใจ

"เอ๋.....ทำไม ไม่ให้ไปพักบ้านเราก่อนหล่ะค่ะ คุณพ่อก็เป็นตำรวจ เดี๋ยวให้คุณพ่อช่วยก็ได้นี่"

ชายหนุ่มหันมองหน้าเด็กสาว "บ้านเราไม่ใช่สถานสงเคราะห์เด็กนะ"

"โธ่....พี่คะ อย่าใจร้ายหน่อยเลยน่า.....ให้พักซักคืนคงไม่เป็นไรหรอก"

โนบิตะ มองใบหน้าของผู้ที่แสดงความมีน้ำใจ --ใจดีจัง--

"ฮึ....ตามใจซิ แต่เธอต้องรับผิดชอบด้วยแล้วกัน" เมื่อพูดเสร็จ ก็สบัดหน้าแล้วเดินจากไป

เด็กสาวยิ้มแล้วหันไปมองทางโนบิตะ "พี่ชื่อซายุนะ น้องหล่ะชื่ออะไร"  

"ผมชื่อโนบิตะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ขอบคุณมากนะครับที่ให้ความกรุณาต่อผม" โนบิตะพูดด้วยความซาบซึ้ง

"จ้าๆ ไม่เป็นไรหรอก....อ๋อ.....คนเมื่อกี้น่ะ ชื่อไลท์นะจ๊ะ เป็นพี่ชายของพี่เอง" ซายุพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

...........................................................

วันรุ่งขึ้น

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ตำรวจวัยกลางคนก็รีบร้อนเก็บเอกสาร สัมภาระต่างๆ พร้อมเดินทางไปทำงาน "เอ่อ....ไลท์ เช้านี้ลูกช่วยดูแลเด็กคนนี้ไปก่อนนะ เดี๋ยวตอนบ่ายๆ พ่อค่อยมารับ พอดีพ่อมีงานด่วนเข้ามาน่ะ"

ไลท์หันไปมองหน้าผู้เป็นพ่อ ด้วยสีหน้างงๆ "เอ๋...ซายุหล่ะครับ" 

 "ไม่ได้หรอกค่ะ เพราะวันนี้ซายุ มีนัดทำรายงานบ้านเพื่อนค่ะ" ซายุพูดแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ 

"ส่วนแม่ก็จะออกไปทำธุระข้างนอกหน่อย ไงก็....ฝากด้วยนะไลท์" พูดพร้อมหันไปยิ้มกับโนบิตะ

"เอ่อ......ก็ได้ครับ" หน้าสิ้นหวังสุดๆ

"ไปนะไลท์...อยู่บ้านดีๆ หล่ะ" "ไปนะโนบิตะ"  แม่พูดจบก็พากันเดินออกจากบ้านไป ........

"เฮ้อ.....ไม่นึกเล้ย...ว่าวันหยุดของชั้นจะต้องมาดูแลเด็กอย่างนาย" พูดพร้อมหันมามองหน้าโนบิตะ ด้วยสีหน้าสุดเซ็ง

โนบิตะก้มหน้าลงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ "ขอโทษนะฮะ ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้เลย"  

"ว่าแต่พี่ไลท์ครับ....." พลันสายตาของโนบิตะ ก็เห็นร่างดำทะมึน ใหญ่โต หน้าตาหน้ากลัว ยืนมองโนบิตะ ด้วยดวงตาทะมึง น่ากลัว "อ๋า....อ๊ากกกกกก.....ตัวอะไรอะ......พี่ไลท์ช่วยด้วย !"

"นายเป็นอะไรหนะโนบิตะ" ไลท์มองด้วยสีหน้างุนงง

"นั่นๆๆๆ หน่ะ พี่ไม่เห็นเหรอตัวอะไรไม่รู้ น่ากลัวที่สุดเลย....ว้ากกกก ไม่อยู่แล้ว...."

"โดเรม่อน.....ช่วยชั้นด้วย......" โนบิตะวิ่งออกมาจากบ้าน โดยมีไลท์วิ่งตะโกนเรียกโนบิตะตามมาติดๆ รวมทั้งร่างสีดำทะมึนบินตามมาเงียบๆ  "แฮ่กๆๆ....ฮือๆๆ...โดเรม่อน นายอยู่ใหนนะ" 

 "นี่โนบิตะ นายเป็นอะไรของนายหน่ะ ชั้นเหนื่อยนะ" ไลท์คว้าตัวโนบิตะมาถามด้วยความสงสัย

"อ๊ากกกก.....มันตามมาอีกแล้วอ่ะ ฮือๆๆ" โนบิตะกอดไลท์ไว้แน่น พร้อมทั้งชี้นิ้วไปทางด้านหลัง

 "อะไร ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่" ไลท์มองดูรอบๆ ตัว เจอเพียงความว่างเปล่า ไม่มีคน หรือสิ่งประหลาดใดๆ

"นีเจ้าหนู ถึงนายร้องให้ตายก็ไม่มีใครเห็น หรือได้ยินชั้นหรอก หึๆๆ" เสียงเย็นยะเยือก ลอยผ่านออกจากปากที่สะแยะยิ้มอย่างหน้ากลัว

"ชั้นเป็นยมทูต ชื่อ รุค ชั้นทำสมุดโน้ตตกลงบนโลกใบนี้ และนายก็เก็บได้ นายจึงสามารถมองเห็นชั้นได้ไงหล่ะ ฮี่ๆๆ" --ทำไมคนที่เก็บได้ต้องเป็นไอ้เด็กแว่นนี้ด้วยนะ คงไม่มีเรื่องสนุก ดูแน่ๆ เลย อุตส่าห์ตั้งใจไว้อย่างดีแล้วเชียว--

"สะ...สมุดโน้ตอะไร ชั้นไม่เอาแล้ว ชั้นทิ้งไว้ที่บ้านพี่ไลท์แล้ว อยากได้ก็ไปเอาเองซิ ฮือๆๆ" โนบิตะรีบโวยวายบอกยมทูตรุค แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากไลท์

"ทะ....ทะ....ทิ้ง เหรอ....." น้ำเสียงที่ผ่านออกมาส่อถึงความดีใจ "ทิ้งสมุดโน้ตงั้นเหรอ.....ฮิๆๆๆ ดีแล้ว....."   

"ในเมื่อเจ้าทิ้งสมุดโน้ตแล้ว สิทธิ์การถือครอง Death note ของเจ้าก็จะสิ้นสุดลง ความทรงจำของเจ้าก็จะถูกลบไป........ลาก่อน เจ้าเด็กแว่น....เจ้าเป็นคนที่ถือครอง Death note ที่ใช้เวลาน้อยที่สุด หึๆๆๆๆ" เสียงเยือกเย็นค่อยๆ ลอยหายไป พร้อมกับร่างของยมทูต

 "ฮือๆๆๆ....ชะ...ชั้นคืนให้แล้วนะ....อย่าทำอะไรชั้นเลย"  โนบิตะตัวสั่นด้วยความกลัว

"นี่โนบิตะ นายเป็นอะไรไปหน่ะ บอกชั้นมาซิ" ไลท์มองหน้าโนบิตะที่น้ำตานองหน้าด้วย แววตาที่สงสัยอย่างยิ่ง "เอ่อ.....นั่นซิฮะ ผมเป็นอะไรไป แล้วผมวิ่งมานี่ทำไมอะ" โนบิตะเหลียวมองรอบตัว ด้วยสีหน้าที่งุนงง ไร้สิ่งประหลาดใดๆ

....................ไร้ความทรงจำ.........................

"นี่! นายอย่ามาล้อเล่นกับชั้นนะ เมื่อกี้นายยังร้องไห้จะเป็นจะตายอยู่เลย " ไลท์พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ       "ผมไม่ได้ล้อเล่นนะฮะ จริงๆ นะ" โนบิตะอธิบายด้วยแววตาใสซื้อ ไร้แววโกหกใดๆ

 "โนบิตะ! " เหมือนเสียงจากสวรรค์ โนบิตะเหลียวมองตามเสียงนั่น 

 "อ่ะ........โดเรม่อนนน.....นายจริงๆ ด้วย"  โนบิตะกอดโดเรม่อนด้วยน้ำตา "ชั้นขอโทษนะโดเรม่อน...." 

 "เออนาๆ ปลอดภัยก็ดีแล้ว"  น้ำเสียงแสดงความโล่งใจ

"แล้วนายหาชั้นเจอยังไงอ่ะ"  

"ก็ยืมไทม์แมชชีน กับเครื่องตามหาคนจากโดเรมีมาหน่ะซิ" 

"นี่...โนบิตะ นี่ตัวอะไรอ่ะ แรคคูนพูดได้เหรอ" ไลท์ย่อตัวลง แล้วมองโดเรม่อนโดยไม่ละสายตา.....

"นี่!...ชั้นไม่ใช่แรคคูนนะ...ชั้นเป็นหุ่นยนต์จากอนาคตต่างหากหล่ะ" โดเรม่อนตะโกนใสไลท์ด้วยน้ำเสียงโกรธจัด 

"นี่ๆ โดเรม่อน ใจเย็นๆ น่า...." โนบิตะรั้งตัวโดเรม่อนไว้ ไม่ให้ทำร้ายไลท์

"พี่เค้าเป็นคนช่วยชั้นนะ"

 "อ๋อ....เหรอ" โดเรม่อนใจเย็นลง แต่ก็ยังเจือความโกรธ "ไม่งั้นชั้นไม่ให้อภัยนายแน่"

  "แต่ไงก็ขอบใจมากนะ" วางท่าเล็กน้อย แก้อาการหน้าแตก แล้วแสร้งหันมาพูดกับโนบิตะ "โนบิตะกลับบ้านกันเถอะแม่รออยู่นะ" 

 "อืมๆๆ....รู้แล้ว ไปนะครับพี่ไลท์ ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยดูแลผม"

"อืม..." โนบิตะกลับไปแล้ว....ไลท์เดินกลับบ้าน

ทิ้งตัวบนที่นอน และพบกับสมุดสีดำที่โนบิตะทิ้งเอาไว้ ในที่สุด Death note ก็กลับมาอยู่กับคนที่มันควรอยู่...

 

....................จบเห๊อะ...........................

ปล. เขียนครั้งแรก พล่ามไปเรื่อย ไงก็ช่วยคอมเม้นหน่อยนะ

นึกอะไรไม่ออกแล้ว อยู่ก็ผุดความคิดขึ้นมาว่าถ้าโนบิตะ จอมจุ้นเป็นเจ้าของเดธโน้ตจะเป็นไง

กะจะเขียนเยอะกว่านี้ แต่มันยาวไป จะใส่ภาค 2 ก็ขี้เกียจ สรุปแค่นี้พอเนอะ แหะๆๆๆๆ   

Comment

Comment:

Tweet

ในที่สุดก็ได้อ่านฟิคแกเสียที ฮา~

แนวคิดน่าสนุกดีนะ พยายามบรรยายเพิ่มกว่านี้อีกซักนิดจะดีมากๆ เลยล่ะ ^^

#2 By Sirizx on 2008-08-14 18:52

สรุปว่า..
เดธโน้ตเลอะขี้มือโนบิตะนิดหน่อย..
sad smile

#1 By on 2008-08-14 16:28